روان سباستين ادكينسون، كمدين معروف انگليسي را كسي به اين نام

نمي‌شناسد. اما نام مستر بين شهرت زيادي در سراسر دنيا دارد. اين كمدين

انگليسي با حركات شيرين و به يادماندني، نويسنده هم

هست و بخش زيادي از آثار شناخته ‌شده‌اش مانند همين داستان‌هاي مستر بين را

خودش مي‌نويسد. او در سال 1955 در دورهام متولد شد. والدينش كشاورز بودند.

برادر بزرگتر او يك اقتصاددان برجسته

معروف در اروپاست. ادكينسون در دانشگاه نيوكسل مهندسي الكترونيك خواند و

سپس در رشته تئاتر ادامه تحصيل داد. او در سال 1990 ازدواج كرد و اكنون دو فرزند

دارد. ثروت تقريبي او 100‌ ميليون پوند

تخمين زده ‌شده‌است. او علاقه زيادي به ماشين دارد و حتي مجموعه‌ اي از ماشين

‌هاي قديمي را جمع ‌آوري كرده ‌است.

                                      "بقیه در ادامه مطلب"

واین یک عجیب که صفرها هرگز به ان نمی رسند.

ومن هنوز هم در این جدال بی حاصل-از ان تفکرات دفاع می کنم.

گاهی احساس می کنم پوچیه خوبیست!چون مرا یاد ان که در هواست می اندازد.

وان که در زمین.وان که در گیاه.وان که تارگ گردن نزدیک است.

و باز هم امید و باز هم...

و شک انگار مظهر تمام دلهره هاست.

وایمان:یقین بی حاصل.

و عشق:که انگار از تنهایی خدا نشات گرفته بود.

وچه پوچ که این روزها همه عاشق می شوند! یا عشاق همه می شوند!

دلم برای ان که ادعای خدایی کرد.دلم برای این همه تشنه ی اسیر باد.دلم برای یک جهان گرفته است.

و هیچ چیز انگار این زیادی ها را نمایان نمی کند!

ومن هنوزهم در ابتدای جاده ام...

                                                                      "امضا:نویسنده"          

وبلاگم.امیدوارم دیگه این کارو تکرار نکنم:

فصل فصل خزان است

فصل ابادانی و بیداری!

فصل سکوت و صدا

و همه چیزهای خوب-انگار

امشب اتفاق می افتند!

.......

ساعت زنگ می زند

خانه را وحشتی گنگ فرا گرفته است

وحشتی حاصل از همان سکوت

وحشتی حاصل از همان صدا

........

صبح می شود-اما

هیچ یک از ان چیزهای خوب

دیشب اتفاق نیفتاد.

                                                                       "امضا:نویسنده"

و من موندم چه طور می تونم هنوزم تو این هوا نفس بکشم؟!

شاید منم جزیی از اون شدم!شاید کم کم داره یادم می ره که هوا الوده است!

شایدم خودم و به بی خیالی زدم!کسی چه می دونه!هرچه باداباد!

اما نه!در مورد من هیچ کدوم درست نیست!چون فقط خودم می دونم ونمی دونم

دلیل چیه!اما تعجب اورتر این که هنوزم فکر می کنم خدا سبزه-یه سبزه خوش رنگ!!!

 تسلیت می گو ییم. با تقدیم ۱۰۰۰ ران ۱۰۰۰عاشقانه ارام به روح پاک و 

اسمانیش.

پرسیکوس» که همان خلیج فارس است، نامیده‌اند. از آنجا که این نام برای نخستین

بار در منابع درست و معتبر تاریخی که غیر ایرانیان نوشته‌اند آمده‌است، هیچ گونه

شائبه نژادی در وضع آن وجود ندارد. چنان که یونانیان بودند که نخستین بار، سرزمین

ایران را نیز «پارسه» و «پرسپولیس» یعنی شهر یا کشور پارسیان نامیدند.

استرابن جغرافیدان سدهٔ نخست میلادی نیز به کرات در کتاب خود از خلیج فارس نام

برده‌است. وی محل سکونت اعراب را بین دریای سرخ و خلیج فارس عنوان می‌کند.

همچنین «فلاریوس آریانوس» مورخ دیگر

یونانی در کتاب تاریخ سفرهای جنگی اسکندر از این خلیج به نام «پرسیکون کیت»

که چیزی جز خلیج فارس، نیست نام می‌برد. البته جست‌وجو در سفرنامه‌ها یا

کتاب‌های تاریخی بر حجم سندهای خدشه ناپذیری که خلیج فارس را «خلیج فارس»

گفته‌اند، می‌افزاید. این منطقه آبی همواره برای ایرانیان که صاحب حکومت مقتدر

بوده‌اند و امپراتوری آن‌ها در سده‌های متوالی بسیار گسترده بود هم از نظر

اقتصادی و هم از نظر نظامی اهمیت خارق العاده‌ای داشت. آن‌ها از این طریق می‌توانستند با کشتی‌های خود به دریای بزرگ دسترسی پیدا کنند و به هدف‌های

اقتصادی و نظامی دست یابند.خلیج فارس نامی است به جای مانده از کهن‌ترین

منابع، زیرا که از سده‌های پیش از میلاد سر بر آورده‌است،

و با پارس و فارس _ نام سرزمین ملت ایران _ گره خورده‌است.

نظر شما چیست ؟

این هم چند تا نقشه قدیمی که خلیج فارس رو تایید می کنه .

گفت روی این پلاستیک روی میز یه یادگاری بنویس می خوام از دانشجوها دست خط

یادگاری داشته باشم.مدام داشتم فکر می کردم که خدایا از این همه شعر و مطلب

که تو ذهنم هست کدوم و بنویسم؟!تا این که بالاخره تصمیم گرفتم به جای اون همه

شعرو مطتب متن جور واجور تنها همین یک جمله ای که مدت ها تو ذهنم و بود و

بنویسم:(ما که از این دانشکده و بچه هاش خیری ندیدیم-امید وارم به شما خوش

گذشته باشه)اقا حمزه خندید و الهام که باهام بود یه لبخند زد که از گریه غم انگیز تر

بود.یا به نظر من این طوری اومد!کاش می شد و می تو نستم به جای اون جمله

می نوشتم("ما که تو این دانشکده با تمام وجود احساس خو شحالی و خوشبختی

کردیم و مهم ترین لحظات زندگیمون و که خیلی هم مهم و غیر قابل برگشت بود

این جا گذروندم!باشد که شما هم مثل ما خوش بوده باشین") اما حیف که

نمی تونستم و این جمله فقط در حد یه ارزو باقی موند!

اخه چه طور می شه تو جایی که عجیب ترین و غیر ممکن ترین چیزها رو می بینی و

به اجبار خم به ابرو نمی اری !تو جایی که خدا هست و نیست! وباوجود چیز هایی که

می بینی حتی به چشم خودتم بی اعتنا می شی!تو جایی که حرف هست و عمل

نیست و هزار چیزه دیگه که نگفتنش خیلی بهتر از گفتنشه و طبق معمول که      

 غم هام و فقط تو سینم حبس می شه یا سعی می کنم که بشه.بیشتر از این

سر زخم و باز نکنم و غم هام و فقط واسه خودم نگهدارم!چون دیگران به شادی هام

بیشتر احتیاج دارن!یا بهتره جمله ای و که خیلی وقت ها به بقیه می گم به خودم هم

یاد اور بشم وبگم "این نیز بگذرد"و حتما یه روزی واسه همین روز ها هم با همه ی

خوبی ها و بدی هاش دلم تنگ می شه؟!

ستایش کردم-گفتند خرافات است

عاشق شدم- گفتند دروغ است

گریستم -گفتند بهانه است

خندیدم- گفتند دیوانه است

دنیا را نگه دارید می خواهم پیاده شوم.         

                "دکتر علی شریعتی"

-------------------------------------------------------------

برف بارید وخدا پاکی خود را به زمین هدیه کرد

زمین مغرور شد که سفید است. پاک است چون دل خدا.

و خدا با افتابی اشتباه زمین را به وی گو شتزد کرد.

---------------------------------------------------------------------

قصد دارند با زدن گل های بیشتر به حریف خود، برنده شوند. فوتبال غالباً توسط پاها

برای حرکت دادن توپ استفاده کنند. دروازه بان از این قاعده مستثنی است، و تنها

عضوی از تیم است که می تواند در زمین بازی توپ را در دست بگیرد.

آنچه در نزد مردم به عنوان فوتبال شناخته شده است ورزشی است که ملل

انگلیسی به آن (Soccer) یا (Association) می گویند و با آن چه آمریکایی ها و

کانادایی ها به آن فوتبال می گویند ، فرق دارد و بسیار ساده تر و عملی تر است .

فوتبال بدون شک جذاب ترین و پر طرفدارترین ورزش دنیا است . بیشتر مردم جهان در

اندک مدت شیفته فوتبال می شوند . حتی کودک خردسال همین که توپ را می بیند

، به طرفش می دود و آن را با پا می زند . اکثر جوانان و بزرگسالان علاقه مند به

فوتبال برای گذراندن اوقات فراغت خود ، به این بازی روی می آورند و یا چون دیگران

پای تلویزیون و در میدان ها تماشا گر بازی فوتبال می شوند.بازی فوتبال پر هیجان و

زیبا است و انسان را خیلی زود سرگرم می کند ، تا آن جا که در سال های اخیر

شیوه های فوتبال نوین ، مردم جهان را بیش از بیش به خود مجذوب کرده است.

گفته می شود که کشور ما بیشترین طرفدار را در سطح قاره آسیاداشته و دارد و از

این جهت با کشورهای اروپا و دیگر کشورهای صاحب نام در فوتبال رقابت می کند اگر

بخواهیم این رقابت به برتری بینجامد و فوتبال ما بیش از پیش رشد کند ، ناگزیر باید

اشکالات کمی و کیفی آن را از راه آموزش بهتر و آموزش زود رس بر طرف کنیم .

تاریخچه فوتبال

از شروع این بازی کسی اطلاع دقیقی ندارد . از منابع باستان شناسی

مربوط به قرن چهارم پیش از میلاد مسیح چنین بر می آید که بین سپاهیان

ارتش امپراطوری چین نوعی بازی با توپ رایج بوده که شباهت هایی به

فوتبال دارد . گزارشاتی نیز وجود دارد که در میان ملل باستان در سرزمین

روم ، نوعی بازی در زمین باز با توپ انجام می گرفته که به آن (Harpastum)

می گفتند . در میان سایر ملل نیز مشابه این ورزش گزارش شده از جمله در

یونان باستان ، مکزیک و ژاپن .

ایرانیان با اقتباس از رومی ها بازی فوتبال را تکامل دادند به طوری که در

قرون وسطی فوتبال از محبوبیت مردمی چشمگیری برخوردار بوده و بازی

شناخته شده و معروفی گردیده . در این دوران فوتبال را (Melees) می

گفتند . بازی در زمین های باز و هموار با دروازه های نسبتا وسیع انجام می

گرفته و در همین دوران ، در یکی از نمایشنامه های شکسپیر به نام (

Errors) در پرده دوم آن ، کلمه (Football) به این بازی اطلاق گردیده .

در نیمه اول قرن پانزدهم بازی فوتبال یک بازی برای پرورش جسم شناخته

شده بود و مدارس عمومی و دانشگاه های اروپا همگی دارای تیم های

مستقل و رسما جا افتاده بودند .

مقدمه ای بر موسیقی

به اتکای اکتشفات علوم اجتماعی می توان گفت که شعر و موسیقی و رقص، و نیز پیکر نگاری

و پیکر تراشی و دیگر فعالیت هایی که امروز مدلول لفظ هنر است، از نخستین جلوه های حیات

انسانی است.

انسان که از آغاز همچنان که ابزار و سلاح می ساخت و خوراک و پناهگاه می جست، به

کارهای هنری دست می زد، پایکوبی و دست افشانی می کرد، ترانه می خواند و پیکر می ساخت.

امروز عموم محققان موسیقی گواهی می کنند که اولاً موسیقی با آواز آغاز شد و آواز از تکامل

" فریاد کار " و " صدای ابزار " فراهم آمد، ثانیاً ابزارهای کار زمینه و مسطوره ابزارهای موسیقی بودند.

در باره نفوذ موسیقی در فرشتگان و اهریمنان و پریان وشیاطین و حیوانات و آدمها، افسانه های

بسیار فراهم آمده است. در اساطیر عرب سخن از شوق مذکورات به موسیقی و عشق غولان به

صورتگری رفته است.

اعراب، ابراهیم موصلی مغنی بزرگ را" یار ابلیس "می انگاشتند و چینیان بر آن بودند که با

خدایان به زبان موسیقی سخن توان گفت.

در ادبیات قدیم همه اقوام قصه های فراوانی در باره تسخیر حیوانات به وسیله موسیقی، مذکور است.

داستان تأثیر موسیقی در انسان سراسر تاریخ موسیقی قدیم و جدید را در نوردیده است و بسیارند

کسانی که از نواختن یا شنیدن موسیقی از خود بیخود می شدند.

 مقدمه ای بر موسیقی

"موسیقی"

موسیقی، به هر نوا و صدایی گفته می‌شود که شنیدنی و خوش‌آیند باشد و انسان یا موجودات زنده را دچار تحولی کند. واژه موسیقی از واژه ای یونانی و گرفته شده از کلمه Mousika و مشتق از کلمه Muse می باشد که نام رب النوع حافظ شعر و ادب و موسیقی یونان باستان می باشد. موسیقی را هنر بیان احساسات به وسیله آواها گفته اند که مهمترین عوامل آن صدا و ریتم هستند و همچنین دانش ترکیب صداها به گونه ای که خوش آیند باشد و سبب انبساط و انقلاب روان گردد نامیده می شود؛ پیشینیان موسیقی را چنین تعریف کرده اند: معرفت الحان و آنچه التیام الحان بدان بود و بدان کامل شود. ارسطو موسیقی را یکی از شاخه های ریاضی می دانسته و فیلسوفان اسلامی نیز این نظر را پذیرفته اند همانند ابو علی سینا که در بخش ریاضی کتاب شفا از موسیقی نام برده است ولی از آنجا که همه ویژگی های موسیقی مانند ریاضی مسلم و غیرقابل تغییر نیست، بلکه ذوق وقریحه سازنده و نوازنده هم در آن دخالت تام دارد، آن را هنر نیز می دانند. در هر صورت موسیقی امروز دانش و هنری گسترده است که دارای بخش های گوناگون و تخصصی می باشد. صدا در صورتی موسیقی نامیده می‌شود که بتواند پیوند میان اذهان ایجاد کند و مرزی از جنس انتزاع آن را محدود نکند.

نوازندگان ساز زهی یافته شده در شوش متعلق به هزاره دوم پیش از میلاد

 

                         "اگه سنت بالای۱۸ساله روی ادامه مطلب کلیک کن"

نمی دونم چه جوری.ولی می گن زیاد حرف می زنه-بی خودی می خنده 

زود گریه می کنه- تازه ازارش به یه مورچه ام نمی رسه!اما خوب

بالاخره هرچی باشه دیوونست دیگه!                                             

همه بهش می خندن اخه می گن اون دیوونست!                             

اما من فکر می کنم اون باید به همه بخنده! اخه همه دیوونن!!!

        برای جشن هالووین (جشن شب اخر اکتبر که در ان شب بچه ها با پوشیدن لباس های عجیب و غریب و با

             هیبتی ترسناک اشباح را می تر سا نند.) پسر صدفی تصمیم گرفت

       خود را به شکل ادمیزاد در اورد.                                                              ----------------------------------------------------------

            ...عشق پسر هیزمی و دختر کبریتی...

          پسر هیزمی عاشق دختر کبریتی شده بود.

          خیلی خاطرش را می خواست.

          به نظرش این دختر اتش پاره بود

          ولی مگر می شود عشقی شعله بکشد

          بین کبریت و هیزم؟!

          همین هم شد

         پسر هیزمی اتش گرفت.

     ---------------------------------------------------------

                                        ...مرگ غم انگیز پسر صدفی...

                 در تپه های شنی خواستگاری کرد.

              در کنار دریا ازدواج کردند.

              ماه عسل نه روزه شان در جزیره کاپری بود.

              برای شام غذای خاصی داشتند.

              خورشت جا افتاده نرم تنان با ماهی.

              وقتی مرد اب خورشت را مزه مزه می کرد-زن در دل ارزویی کرد.

              ان ارزو براورده شد-بچه به دنیا امد!

              یک چنین چیز کوچکی ادمیزاد بود؟! خب-شاید.

            ده تا انگشت دست-ده تا انگشت پا-دل و روده و قوه ی بینایی.

             می توانست بشنود-می توانست حس کند.

            ولی ایا معمولی بود؟ نه چندان

           این تولد غیر طبیعی-این مصیبت-این افت!

           غم اول و اخر این زن وشوهر بود.

           زن به دکتر شکایت کرد:

           "این بچه نمی تونه مال من باشه!

           بوی اقیانوس می ده-بوی خزه و اب دریا"."

           "تازه شما خیلی هم خوش شانس اید!همین هفته پیش 

           دختری و درمان کردم که سه تا چشم داشت و یک منقار.

           این که پسرتون نصفش صدفه تقصیر من نیست.

          ...بر حسب اتفاق متوجه نشدین که یه خونه کوچیک کنار دریا هست؟" 

          زن و مرد که نمی دانستند چه اسمی برایش بگذارند

         سام صدایش زدن-یا بعضی وقت ها هم بهش می گفتن:

         "همون چیزی که شبیهه صدفه!"

         همه منتظر بودند ولی هیچ کس نمی توانست پیش بینی کند

        پسر صدفی جوان چه وقت از صدفش بیرون می اید؟

        وقتی یک روز چشم چهار قلو های تامسون بهش افتاد

        بهش گفتند جانور صدفی و زود در رفتند.

        یک بعد از ظهر بهاری - سام زیر باران ماند.

        گوشه ای در جنوب غربی سی ویو و مین

       نشست به تماشای اب باران که چرخ می خورد و می ریخت تو جوب.

      مادرش تو بزرگ راه زده بود بغل و داشت می کوفت روی داشبورد ماشین

       طاقت نداشت این غم- نا امیدی و رنج بی انتها را.

       ماد گفت:"اره عزیز دلم-نمی خوام دستت بندازم

       ولی یه چیزی بدجور بوی ماهی می ده! فکر کنم بوی پسرته!

       دوست ندارم این و بگم ولی با لاخره باید گفت دیگه

       تو مشکلات رو می مدازی تقصیر پسرمون."

       مرد مرهم ها را امتحان کرد- رو غن هایی که

       همه چیز را به رنگ قرمز در می اورند.

       معجون و کرم های مختلف را امتحان کرد.

       درد کشید و همه جایش خارید و لرزید و خون امد.

       دکتر این طور تشخیص داد:"نمی توانم مطمئن باشم

       ولی شاید علت مرض-درمانش هم باشه.

       می گن صدف قدرتت رو زیاد می کنه!شاید خوردن پسرت

       تو این قضایا کمکت کنه!"

       مرد پاورچین امد-یواشکی خیس عرق و بر لب هایش- دروغ محض.

      "پسرم تو خوشبختی؟نمی خوام فضولی کنم

      ولی تو خواب بهشت نمی بینی؟هیچ وقت دلت نخواسته بمیری؟"

      سام دو باره پلک زد ولی جوابی نداد.

      پدر چاقویش را دراورد و کراواتش را شل کرد.

      وقتی پسرش را بلند می کرد-سام کت پدر را خیس کرد.

      پدر صدف را برد کنار لب هایش و سام را قورت داد پایین!

      پسر را در شن های ساحل خاک کردند

      دعا کردند و اشک ریختند-ساعت سه رسیدند خانه.

     یک صلیب از چوب شناور خاکستری-نشانه قبر پسر صدفی شد.

      روی شن ها نوشته بود:خدا بیا مرزدش.

      خاطره ی پسر صدفی با موجی بلند پاک شد و رفت.

      در فضای امن خانه مرد به زنش گفت:

     "از خدا بچه ای دیگر طلب کنیم"

     زن زمزمه کرد:"ولی این بار ارزوی دختر کنیم."!

                                                                                                "تیم برتون"

             -------------------------------------------

                             ...می گن خدا...

                می گن خدا بهترین نعمت هاش و به بهترین بنده هاش می ده

             من که بهترین بندش نبودم!

             پس چرا تو رو بهم داد؟!

     ---------------------------------------------------------

                   ...می دونی وقتی...

       می دونی وقتی خدا داشت بدرقت می کرد

           بهت چی گفت؟!

          جایی که داری می ری مردمی داره که می شکننت

           نکنه غصه بخوری

           من همه جا باهاتم.

           تو تنها نیستی.

           تو وجودت عشق می زارم که بگذری

           قلب می زارم که جا بدی

           اشک می دم که همراهیت کنه

           و مرگ که بدونی برمی گردی پیشم..

   ---------------------------------------------------------                         "بقیه در ادامه مطلب"

                "بقیه در ادامه مطلب"

بزرگترا از خدا واسه بچه ها می کنن فکر می کردم خدا یه وجود سر تا پا سبزه که

نشسته توی اتاق که روی هوا معلق ویه دستگاه بزرگ که یه عالمه دکمه داره

جلوش و داره ادما رو کنترل می کنه و بهشون نظارت داره!الان هر وقت یاد اون فکرم

می افتم خندم می گیره اما هنوزم فکر می کنم خدا سبزه. یه سبزه خوش رنگ.

 خوش رنگترین سبزه دنیا. خوش رنگترین وجود دنیا.کاش همه چیز انقدر ساده بود!

کاش همه چیز به سادگی خدا بود.

  ----------------------------------------------------------

بچه که بودم همه می گفتند: دنیای کودکان چه قدر پاک و معصومانه است.

و من متعجب از کسانی که غبطه کو دکان را می خورند!

و حال می فهمم که چه می گفتند!

براستی باید به ان غبطه خورد.

 خدا کنه زود تر بیاین...منتظر تونم ...

جایزه ادبی نوبل ۱۹۸۲-از طریق رادیو ی محلی بو گو تا شعر واره ای را به عنوان

خداحافظی با دوستان و خوانندگان اثارش دکلمه کرده است. متعاقب ان متن یاد

شده در تمامی جراید جهان منتشر و باعث تعجب- تردید و افسوس دوستداران

این نویسنده بزرگ شد.

-پس از ان که پزشکان گابو را از پیشرفت روز افزون سرطانش با خبر ساختند

چنین شایسته دید که به سان سرخ پوستان گواخیرایی برای مرگ به سرزمین خود

باز گردد.او اینک پس از سال ها به موطن خود بازگشته و همان گونه که با صد سال

تنهایی اش جنجال افرید. به عنوان نقطه پایان شعر واره ای زیبا را به عاشقانش

هدیه نموده است. بااین مضمون:

....اگر خداوند لحظه ای فراموشش شود ومرا عروسکی پارچه ای بپندارد

اگر خداوند باز عمری به من هدیه نماید

ساده خواهم پوشید و در زیر نور افتاب دراز خواهم کشید و نه تنها پیکر خو